Familie Jansen

Waar moet dat heen…

IMG_2058-respect

De hele week ben ik al aan het twijfelen of ik er wat over moet schrijven of niet. De dood van de Almeerse grensrechter heeft ook hier indruk gemaakt. 

Zoonlief wil niets liever dan op voetbal gaan en staat sinds een aantal weken op de wachtlijst van een voetbalclub. Beter gezegd, bij sc Buitenboys. En dat is al een behoorlijke stap voor ons. Waarom? Nou, eerlijk gezegd zijn wij niet zo’n fan van de huidige voetbalcultuur. Eerdere berichten over agressie op en met name rond het voetbalveld maakt dat wij ons afvragen of wij hier onze zoon wel aan deel willen laten nemen.

Maar goed, uiteindelijk hebben we besloten hem toch maar aan te melden. In de hoop dat het allemaal mee zal vallen en met het idee dat we altijd nog kunnen zeggen ‘hier gaan we niet mee door’ wanneer we het toch allemaal te gortig vinden. Helaas voor zoonlief is er een wachtlijst en komt er het bericht dat er in de winterstop bekeken wordt of er genoeg aanmeldingen en mogelijkheden zijn om nog een nieuw jeugdelftal te starten.

Afgelopen weken zijn we twee keer bij een wedstrijd gaan kijken. Beide keren hebben we ons staan verwonderen over de wijze van aanmoedigen van sommige ouders. De laatste keer is er een grimmige sfeer rond de wedstrijd. De scheidsrechter krijgt het verbaal zwaar te verduren, omdat ouders van de tegenpartij vinden dat er teveel gevaarlijk spel wordt toegestaan, wat resulteert in een gewonde keeper. Verbaasd kijken wij toe hoe één van de ouders nogal dreigende taal uit. Als buitenstaanders vinden wij het niet onze plek om daar wat van te zeggen. Maar het brengt wel de vraag naar boven; hoe gaan wij daarmee om wanneer onze zoon daar op het voetbalveld staat?

Ook lezen wij in deze afgelopen weken een bericht over een speelster van sc Buitenboys die bij een tegenstander in elkaar wordt geslagen. En afgelopen week is er dan het trieste bericht van het overlijden van een grensrechter. Overleden als gevolg van een vechtpartij. In elkaar geslagen door een aantal tegenstanders van zijn zoon. De reden waarom, daar kunnen we alleen maar naar gissen.

Onze eerste reactie is om de aanmelding in te trekken. Deze uitspattingen van geweld, het lijkt wel eerder regel dan uitzondering te zijn geworden. Waar is het respect voor elkaar gebleven? Het besef dat het hier maar om een spelletje gaat, dat het er voornamelijk om hoort te gaan dat die kinderen sportief bezig zijn en zich vermaken met een spel dat ze leuk vinden. En waar ze leren dat verliezen erbij hoort, bij het leven. Ook zijn er de vragen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Heeft er iemand wel ingegrepen? Wat voor actie is er op dat moment ondernomen tegen deze jongens? Wat als deze grensrechter niet na verloop van tijd in elkaar was gezakt, hadden die jongens er dan zonder gevolgen van af gekomen?

Ook groeit er een gevoel van verontwaardiging. Het kan toch niet zo zijn dat onze zoon niet kan gaan voetballen, omdat anderen niet meer beseffen hoe ze op een sportieve manier met elkaar om horen te gaan?! Wanneer wordt er eens een grens getrokken. Dit gedrag tolereren we niet op, maar ook vooral rond, de voetbalvelden. Wanneer stellen ouders weer eens het goede voorbeeld? Kunnen we niet afspreken dat er alleen nog maar op positieve wijze wordt aangemoedigd? Kunnen we niet afspreken dat het de scheidsrechter is die leiding heeft over de wedstrijd en dat zijn beslissingen de regel zijn, ook al denken we er zelf anders over? Misschien wat naïef, maar ik ben er nog steeds van overtuigd: Goed voorbeeld doet goed volgen.

Dit weekend zijn alle amateurwedstrijden afgelast en roept de KNVB de clubs op tot bezinning. Hopelijk gaat de zinloze dood van deze grensrechter toch iets zinvols opleveren. Is er goed gekeken in de spiegel die is voorgehouden. En wordt er met name met elkaar afgesproken; dit nooit meer, dit krijgt niet meer de kans, dit tolereren we niet. Kan je niet respectvol omgaan met de ander, dan is er voor jou bij deze club geen plek. Of je nu ouder bent of speler, laat het spelplezier de drijfveer zijn. En accepteer dat niet iedereen alles zo kan zien zoals jij dat ziet.

Zoonlief blijft vooralsnog op de wachtlijst staan. We kijken het nog even aan. Wie weet kunnen we straks ons steentje bijdragen aan een betere voetbalcultuur.

Advertenties

One thought on “Waar moet dat heen…

  1. en mijn zoon zit na wat wikken en wegen op voetbal, inmiddels 4 jaar. Je verhaal is herkenbaar, maar wanneer een van de ouders wat te fanatiek of te negatief is stoot ik hem of haar aan met de mededeling dat het rustiger moet. Met een andere ouder hebben we het codewoord appeltaart, als de opmerkingen over de grens zijn, of bijna appeltaart. Dat helpt bij de iets te fanatieke, soms wat negatieve ouders…. een tip voor je,
    groetjes, Anita

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s